Uit Adagio

'k Huiver van ontzag en glorie

als ik U in mij herken.

Maar ik schaam mij U te dragen

daar ik zoo ellendig ben.

Heden zal ik voor U knielen,

morgen glijd ik weer vandaan,

om gebroken weer te keeren.

't Licht gaat uit en 't licht gaat aan.

Als betooverd aangetrokken,

draai ik immer rond Uw schijn,

aarzelend en toch verlangend

vlam van Uwe vlam te zijn.

Ach ik weet het, 't kan niet helpen,

eerst moet ik den trotschen muur

van mijn eigen ik afbreken,

en dat slaat dat zalig uur.

Dat is juist mijn angst en zorge,

en dàt is mijn laffe pijn,

dat Gij dan te groot geworden,

ik mij zelf niet meer zou zijn.

(uit 'Adagio' van Felix Timmermans)

Adagio

De kern van alle dingen

is stil en eindeloos.

Alleen de dingen zingen,

ons lied is kort en broos.

En donker zingt mijn bloed,

van heimwee zwaar doorwogen.

Ik zeil langs regenbogen,

Gods stilte tegemoet.

Felix Timmermans

Nieuwe morgen

't Gebergte ligt

in de nacht verborgen,

maar d'hoogste toppen

zijn verlicht.

Zij zien het worden van

de morgen

in 't aangezicht.

Zo glinsteren

de kristallen tinnen

van mijne ziel

in Gods gelaat,

terwijl zij zelf in de nacht

der zinnen

verdronken staat.

En wijl zij smacht naar

't eeuwig flonkeren

zuigt zij zich vast

aan d'ijdelheid.

En angstig tussen licht

en donk'ren

vergaat mijn tijd.

O Heer, laat mij

het nog beleven

dat Uw genadig morgengoud

door gans mijn ziele

wordt geweven,

want ik word oud.

Felix Timmermans

Akkoorden

De dag ging als een bloem verslensen
haar laatste blad verbrandt.
De vrede nevelt over 't land,
de rust dauwt op de mensen.

Uit stilte en uit sterrenlicht

wordt dan een altaar opgericht.

En luister nu, hoe alle dingen zingen
en alles zingend in elkaar vervliet
de mensen en de dingen,
de vreugd', het kwaad en het verdriet,
lijk duizend schoon akkoorden
van een en hetzelfde lied!

O zalig uur, waarop de ziel
gerijpt van zangen,
 zonder beeld of woorden
Gods wil begrijpt!

Felix Timmermans